De glimlach

We moeten eerst 6 kilometer fietsen om bij het beginpunt van de route te komen. En dat is klimmen geblazen. Na twee kilometer gutst het zweet langs de wangen. Maar we blijven lachen. Dat hebben we wel geleerd van de Thaise mensen. Zij toveren altijd een glimlach op het gezicht. Hoe dat komt? Thaise mensen hebben een soort nederigheid over zich. Ze zijn primair gericht op de ander. Dat heeft natuurlijk zijn invloed vanuit de boeddhistische overtuiging. Een merkbaar verschil met het westen waar steeds meer het eigen 'IK' centraal staat. We realiseren ons dat op het vlak van medemenselijkheid het boeddhisme en het christendom veel gemeen hebben. Dit is dan het einde van de preek en we gaan fietsen. Het is vandaag echt serieus want we gaan het karstgebergte in naar het centrum van het Khao Sok National Park. Het betekent veel klimmen. Alles went dus dit ook. Het overweldigende landschap is een ruime compensatie voor de inspanningen. We komen onderweg langs een prima koffietent met lekkere taartjes. We nemen er ook een kokosnoot bij en de kokosmelk is verfrissend. We stoppen nog wel eens voor een fotootje want de omgeving is prachtig. We komen aan bij de ingang van het Khao Sok National Park. En dat is te merken. Veel toeristen en dus veel resorts en massagegelegenheden. We slenteren wat door het dorp. Bij onze bungalow, nou ja noem het maar huisje, zit een aap op de veranda. Apen lijken leuke beesten maar dat is helemaal niet het geval. Ze zijn hartstikke brutaal en kunnen zich nogal aggressief gedragen. Dus alles goed opbergen want voor je het weet zit een aap met je mobiele telefoon in de boom.