Met horten en stoten

Vandaag de 1e echte etappe die begon met de nodige strubbelingen. Jan heeft griep gekregen en de voorband van Hetty stond leeg. Wij hebben vele fietsreizen gemaakt maar nimmer een lekke band gehad. Het moest er dus toch een keer van komen. We besluiten om halverwege de etappe een hotel te zoeken. Het eerste deel van de rit is weer prachtig door de kokosnotenplantages. Na een kilometer of vijftien komen we in een heel ander landschap. Een beetje saai. Ze noemen het de Wetlands maar de Vinkeveense plassen zijn fraaier. Halverwege de route worden we geconfronteerd met een flink obstakel. We moeten naar de andere kant van de snelweg en de tunnel die dat mogelijk maakt, staat geheel onder water. We kijken of andere mogelijkheden voorhanden zijn om aan de andere kant van de snelweg te komen maar helaas. Dan maar de snelweg oversteken die megadruk is. Het eerste deel lukt uiteindelijk maar dan moeten we door de middenberm. Daar is een greppel van een meter diep, dus het is een forse worstelpartij om de fietsen met de bepakking en al door de greppel te krijgen. De andere kant van de snelweg is nog drukker. Na een kwartier wachten, kwam er een gaatje en wisten we de andere kant van de snelweg te bereiken. We vinden een hotel. Het personeel spreekt geen woord Engels. Google translate hebben ze hier ook uitgevonden. Op vele plekken wordt Google translate ingezet om elkaar te begrijpen. Dit soort technische hulpmiddelen geven veel gemak maar wij realiseren ons dat ze op deze manier helemaal geen Engels meer leren. Het leidt tot intellectuele luiheid. 
We gaan op zoek naar een eettent. Typisch Thais dit keer. We kiezen zelf uit wat we willen en dit keer nemen we gebakken rijst met garnalen en groente. De drank halen we bij de buurman. Het smaakt prima. Dan afrekenen. 80 Bath, dat is € 2,20. Daar worden Nederlanders heel blij van.