Mensenwerk

Op de fiets naar Hat Chao Samran. Dat is een plaats aan de kust. Onderweg zien we een ongekend aantal bassins waarin het zeewater wordt gepompt. Deels verdampt het water en het zakt langzaam weg in de grond. Uiteindelijk blijft een bed van zout liggen. Dat wordt platgewalst en als het voldoende is opgedroogd, wordt het op hopen geschept. Dan gebeurt het echte werk. Het krioelt van de vrouwen en mannen, die in twee manden het zout naar de opslag brengen. Allemaal mensenwerk en handwerk. Wij zouden dit slavenarbeid noemen. Kennelijk moeten in Thailand de arbeidsvoorschriften nog uitgevonden worden. Je ziet mensen waarbij het lichaam vervormd is door het continue sjouwen van grote hoeveelheden zout. Als je dit ziet, voegt zout geen smaak meer toe. Onderweg zien we tal van scheepswerven waar kleurrijke boten worden opgelapt. Ook allemaal mensenwerk. We komen aan in dat plaatsje Hat Chao Samran. Daar is niet veel aan. We willen twee dagen verblijven dus we besluiten om 35 km extra te fietsen en naar Cha-am te gaan. We nemen eerst nog een Thais soepje. Het fietsen loopt gesmeerd. Regelmatig dik boven de 25 km/h en dat is voor ons heel wat. De reden? We hadden een flinke wind in de rug, dus het fietsen was zoeven geworden. Het leek net elektrisch voortbewegen. Cha-am is een populaire badplaats. En dat is te zien. We zien hier ook Europeanen en helaas alleenstaande mannen met andere bedoelingen dan op het strand liggen en een biertje drinken. Wij vinden op Booking.com een comfortabel resort maar boeken rechtstreeks. Het businessmodel van Booking.com past ons niet helemaal. Het heerlijke resort maakt die 35 km extra fietsen dubbel en dwars waard.